Ben buraya gelmeden iki gün önce 8 yaşında bir çocuk bir İsrail tankının ateşi ile öldürülmüş; çocuklar bana onun ismini fısıldıyor "Ali", yada duvarlardaki resimlerini gösteriyorlar. Çocuklar az Arapça'mı pratik etmem için bana sorularda soruyor: "Keyfe Sharon?"(Sharon nasıl?) "Keyfe Bush"(Bush nasıl?) ve ben yarim Arapça'mla "Bush mecnun, Sharon mecnun"(Bush deli, Sharon deli) dediğimde gülüyorlar.

"Tabii ki bu asil inandığım şey değil, ve İngilizce bilen bazı büyükler beni düzeltiyorlar: "Bush miş mecnun" (Bush deli değil), "Bush işadamı". Bugün şunu demeyi öğrendim "Bush bir alet", ama tam doğru çevirdiğimden emin değilim. Yine burada 80 yaşında ihtiyarlar var, onlar global güç sistemlerinin nasıl işlediğinden benim birkaç yıl önce bildiklerimden daha çok haberdârlar, en azından İsrail ile ilgili olarak. Yine de düşünüyorum ki, okumak, konferanslara gitmek, belgesel izlemek yada anlatılanları dinlemek beni buradaki gerçekliğe hazırlamamış. Görmeden gözünüzde canlandıramazsınız; gördüğünüzde de biliyorsunuz ki, sizin gördükleriniz gerçeğin tam da kendi değil. İsrail ordusu silahsız bir ABD vatandaşını vursa ne güçlüklerle karşılaşacağı, ya da bu ordu kuyuları yıktığında su alacak param olduğu, ve tabii ki buradan gitmek imkânımın da olduğunu düşünüldüğünde...

"Benim ailemde kimse arabasını sürerken oturduğum şehrin ana caddesinin sonundaki bir kuleden atılan roketle öldürülmedi.

Bir evim oldu. Denizi görmeme izin verildi. Yine benim aylarca ya da yıllarca bir mahkemeye çıkarılmadan tutulmam imkânsız(çünkü ben bir beyaz ABD vatandaşıyım; bir çok diğerleri gibi değilim). İşe yada okula gitmek için evden çıktığımda nispeten eminim ki, Mud Bay ile Olympia yolunun yarısında ağır silahlı bir asker bir kontrol noktasında beklemiyor-bir asker; işime gideceğime ya da geri gelirken evime dönebileceğime karar veren. Yani, eğer ben bu çocukların dünyâsına gelip kısa sürede girdikten sonra öfke duyuyorsam, acaba onlar benim dünyâma geldiklerinde ne duyardı?

"Onlar biliyorlar ki, ABD'de çocukların ana babaları normalde vurulmaz ve bazen da denizi görebilirler. Ama denizi görseniz ve bir müddet sakin bir yerde yaşasanız, burada su hep aksa ve gece yarısı buldozerler onu alıp götürmese, ve bir akşam evinizin duvarları gece uyurken başınıza yıkılacak endişeyle geçirmeseniz, ve hiç kimsesini kaybetmemiş insânlarla karşılaşsanız- öyle bir dünyâda olsanız ki, orası ölüm kuleleri, tanklar, silahlı "yerleşimler" ve şimdi de dev bir demir duvarla çevrili olmasa, bilmem dünyâyı çocukluğunuzda içinde olduğunuz-evet sâdece içinde olduğunuz- şey için affeder misiniz?-tek süper gücün desteklediği dünyânın dördüncü büyük ordusunun mezbahasında sürekli direnmek, ki sizi ve ailenizi dünyâdan silmesin.

"İşte bu çocuklar için bilmek istediğim şey. Acaba bunları bilseler ne olurdu?

Bütün bu karmaşadan sonra düşündüğümde, Rafah'tayım, 140.000 nüfûslu bir şehir, bunların 60%'i mülteci - bazıları iki-üç defa göçmüş. Refah 1948'den öncede vardı, ama şimdi buradakilerin çoğu ya da ataları eski Filistin'deki -şimdiki İsrail- evlerinden kovulmuşlar. Refah, Sina Mısır'a iade edildiğinde ortasından bölünmüş. Şimdilerde İsrail ordusu 14 m yüksekliğinde bir demir duvarı Filistin Rafah'ı ile sinir arasında inşâ ediyor. Sınırdaki evleri ise insânsız bölge yapıyor. Refah Halk Mülteci Komitesi'ne göre 602 ev tamamen buldozerlerle yıkılmış. Kısmen zarar gören evler ise çok daha fazla.

Bugün, bir zamanlar ev olan molozların üstünde dururken, sinirin öte yanından Mısırlı askerler bana bağırdılar "Git! Git!", bir tank geliyordu. Sonra bana el salladılar "Adin ne?". Bu dostça merakta rahatsız eden bir şey var. Düşünüyorum da, hepimiz çocuğuz, başka çocukları merak ediyoruz: Mısırlı çocuklar tank palet izlerinin arasında gezinen tuhaf kadına bağırıyor. Filistinli çocuklar, olup biteni görmek içi duvarların arkasından başlarını çıkardığında tanklardan vuruluyorlar. Tüm dünyânın çocukları tankların önünde bayraklarla duruyor. İsrailli çocuklar, tanklardakiler, bazen bağırıyor, bazen el sallıyor, çoğu istemeden buraya gönderilmiş, çoğu öfkeli, geçerken evlere ateş ediyorlar.

Sınırda ve Rafah'ın batısında ve kıyı yerleşimlerindeki tanklara ek olarak burada birçok gözetleme kulesi var, ufuklarda, caddeleri sonunda. Bazıları haki yeşil boyalı demir. Diğerleri tuhaf ve paravanlı kedi merdivenli, içindekini gizlemek için. Bazıları daha gizli, evlerin siluetinin gerilerinde. Sonraki gün yeni bir tanesi dikilmiş, o gün çamaşır yıkayıp bayrak asmak için kasabayı iki kez geçiyoruz. Asil Rafah'ın neredeyse bir asırlık ailelerinin yaşadığı bölgeleri hariç, şehrin 1948'den sonraki göçmen kamplarının bulunduğu yer Oslo anlaşması ile Filistin kontrolünde. Ama görebildiğim kadarıyla, bu kulelerin görüş alanı içinde olmayan hiçbir yer yok. Tabii Apache helikopterleri ve bazen gündüz saatlerce tepemizde vızıldayan "eşekarıları" (küçük robot casus uçağı) kameralarından saklanacak hiçbir yer yok.

Burada diş dünyâdan haber almakta zorlanıyorum, ama duyuyorum ki olaylar Irak'ta bir savaşa kaçınılmaz olarak tırmanıyor. Burada "Gazze'nin tekrar işgâlinden" epeyi endişe ediliyor. Aslında Gazze her gün bir miktar işgâl ediliyor, ama anladığım o ki, korkulan tankların tüm sokakları basması ve burada kalması, şimdi olduğu gibi bazı sokaklarda gezip, birkaç saat ya da gün sonra geri dönmesi yada kenardan köşeden halka ateş etmesi değil. Eğer bu bölgede yaşayan tüm insânlar hesaba katılarak bu savaşın sonuçlarını düşünen yoksa, artık bunu düşünmeye başlar umarım.

Buraya gelmenizi beklerim. Burada 5-6 yabancı kişiyiz. Bizim burada olmamızı isteyen mahalleler Yibna, Tel el-Sultan, Hi Salam, Brazil, Blok J, Zorob ve Blok O. Yine Refah eteklerinde bir yerdeki bir kuyuda sürekli nöbette durmak gerekiyor, İsrail ordusu diğer iki büyük kuyuyu yok etmiş. Belediye su idaresine göre geçen hafta yıkılan kuyular Rafah'ın su ihtiyacının yarısını sağlıyormuş. Mahallerin çoğu uluslar arası gözlemcilerin geceleyin de evlerin yıkılması girişimlerine karşı burada bulunmalarını istiyor. Saat gece 10'dan sonra dışarı da gezmek çok zor, çünkü İsrail ordusu sokaktaki herkesi direnişçi olarak görüp ateş ediyor. Ve bizde çok aziz.

Hâlâ inanamıyorum ki, benim şehrim Olympia Rafah'la kardeş şehir olursa çok şey kazanabilir ve çok şey verebilir. Bazı öğretmenler ve öğrenciler e-mail mektuplaşması ile ilgilendiler, ama bu kurulabilecek dayanışmanın sâdece buzdağının su üstündeki kısmı gibidir. Bir çok insân sesinin duyulmasını istiyor, ve düşünüyorum ki, biz dışarıdan gelenler bazı ayrıcalıklarımızı bu seslerin, benim gibi iyi niyetli yabancıların süzgecinden geçerek değil, doğrudan Amerika'da duyulması için kullanabiliriz. Çok zor olacağını düşündüğüm bir dersten daha yeni öğrenmeye başlıyorum, insanların her türlü zorluğa rağmen nasıl örgütlenebildiğini ve her zorluğa nasıl direniş gösterdiğini....

Rachel Corrie, 7 Şubat 2003

Email (Üyeler adresinizi göremez)

İsim

Başlık

Yorum

Gönder