Ey İsrailoğulları! Size bağışladığım nimetimi ve sizi (bir zamanlar) alemlere üstün kıldığımı anın.  48. Hiç kimsenin, hiç kimse adına bir şey ödeyemeyeceği, hiç kimseden bir şefaatin kabul edilmeye­ceği ve hiç kimseden bir fidye alınmaya­cağı ve yardım görülmeyeceği günden korkun.

2-122. Ey İsrailoğulları, size bağışladığım nimetimi ve sizi (bir zaman) alemlere üs­tün kıldığımı anın.

123. Ve hiç kimsenin hiç kimse adına bir şey ödeyemiyeceği, hiç kimseden bir kurtuluş karşılığı (fidye) alınmayacağı ve hiç kimseden bir şefaatin kabul edilmeyeceği ve yardım görülmeye­ceği bir günden korkun.

2-254. Ey iman edenler, kendisinde hiçbir alış-verişin, hiçbir dostluğun ve hiçbir şefaatin olmadığı gün gelmezden evvel, size rızık olarak verdiklerimizden infak edin. Kafirler, zalimlerin ta kendileridir.

255. Allah, O'ndan başka ilah yoktur. Di­ridir, kaimdir. O'nu uyuklama ve uyku tut­maz. Göklerde de, yerde de ne varsa hepsi O'nundur. İzni olmaksızın O'nun katında şefaatte bulunacak kimdir? O, önlerindekini ve arkalarındakini bilir. Di­lediği kadarının dışında, (hiç kimse) O'nun ilminden hiçbir şey kavrayıp kuşatamazlar. O'nun kürsüsü bütün gökleri ve yeri kaplayıp-kuşatmıştır. Onların korunması O'na güç gelmez. O, pek yücedir, pek büyüktür.

6-51. Rablerine (götürülüp) toplanacak­larından korkanları onunla (Kur'an'la) uyarıp-korkut; onların O'ndan başka ne velileri vardır, ne şefaatçileri. Umulur ki korkup-sakınırlar.

6-70. Dinlerini bir oyun ve eğlence (ko­nusu) edinenleri ve dünya hayatının ken­dilerini aldattığı kimseleri bırak. Onunla (Kur'an'la) öğüt ver ki, bir nefis kendi kazandıklarıyla helake düşmeye görsün; (böylesinin) Allah'tan başka ne bir velisi, ne de bir şefaatçisi vardır; her türlü fid­yeyi verse de kabul olunmaz. İşte onlar, kazandıkları nedeniyle helake uğrayanlardır; küfre saptıklarından dolayı onlar için kaynar bir içki ve acıklı bir azab vardır.

6-94. Andolsun, sizi İlk defa yarattığımız gibi (bugün de) “teker teker, yapayalnız ve yalın (bir tarzda)” Bize geldiniz ve size lutfettiklerimizi arkanızda bıraktınız. İçi­nizden, gerçekten ortaklar olduklarını sandığınız şefaatçilerinizi şimdi yanınızda görmüyoruz. Andolsun, aranızdaki (bağ­lar) parçalanıp-koparılmıştır ve haklarında zanlar besledikleriniz sizlerden uzaklaş­mıştır.

10-3. Şüphesiz sizin Rabbiniz, altı günde gökleri ve yeri yaratan, sonra da arşı is­tiva eden, işleri de evirip-çeviren Allah'tır. O'nun izni olmadıktan sonra, hiç kimse şefaatçi olamaz. İşte Rabbiniz olan Allah budur, öyleyse O'na kulluk edin. Yine de öğüt alıp düşünmeyecek misiniz?

10-18. Allah'ı bırakıp kendilerine zarar vermeyecek, yararları da dokunmayacak şeylere kulluk ederler ve: "Bunlar Allah katında bizim şefaatçilerimizdir"  derler. De ki: "Siz, Allah'a, göklerde ve yerde bilmediği bir şey mi haber veriyorsunuz? O, sizin şirk katmakta olduklarınızdan uzak ve yücedir."                                                  

20-108. O gün, kendisinden sapma im­kanı olmayan çağırıcıya uyacaklar. Rah­man (olan Allah)a karşı sesler kısılmıştır; artık bir hırıltıdan başka bir şey işitemezsin.

109. O gün, Rahman (olan Allah)ın kendisine izin verdiği ve sözünden hoşnut olduğu kimseden başkasının şefaati bir yarar sağlamaz.

21-26. "Rahman (olan Allah) çocuk edin­di" dediler. O, (bu yakıştırmadan) yücedir. Hayır, onlar (melekler) ikrama layık görülmüş kullardır.

27. Onlar sözle (bile olsa) O'nun önüne geçmezler ve onlar O'nun emriyle yapıp-etmektedirler.   

28. O, önlerindekini de, arkalarındakini de bil­mektedir; onlar, (İlahi) rızaya ulaşandan başkasına şefaat de etmezler. Ve onlar, O'nun haşmetinden içleri titremekte olan­lardır.

26-97. "Andolsun Allah'a, biz gerçekten apaçık bir sapıklık içindeymişiz,"  

98."Çünkü sizi (yalancı olanları) alemlerin Rabbiyle eşit tutuyorduk."

99. "Bizi suçlu- günahkarlardan başka saptıran da olmadı."

100. "Artık bizim için ne bir şefaatçi var,"

101. "Ne de candan-yakın bir dost."      

32-4. Allah; gökleri, yeri ve ikisi arasında olanları altı günde yarattı, sonra da arşa istiva etti. Sizin O'nun dışında bir yardım­cınız ve şefaatçi olanınız yoktur. Yine de öğüt alıp-düşünmeyecek misiniz?

34-22. De ki: "Allah'ın dışında (tamı diye) öne sürdüklerinizi çağırın. Onların göklerde ve yerde bir zerre ağırlığınca bile (hiç bir şeye) güçleri yetmez; onların bu iki­sinde hiçbir ortaklığı olmadığı gibi, O'nun bunlardan hiçbir destekçi olanı da yoktur.

23. O'nun katında, kendisine izin verdiği kimsenin dışında şefaati yarar sağlamaz. En sonunda kalplerinden korku giderilin­ce (birbirlerine:) "Rabbimiz ne buyurdu?" derler, "Hak olanı" derler. O, çok yüce olandır, çok büyük olandır.

36-22. "Bana ne olmuş ki, beni yaratana kulluk etmeyecekmişim? Siz O'na döndürüleceksiniz." 

23. "Ben, O'ndan başka ilahlar edinir miyim ki, Rahman (olan Allah), bana bir zarar dileyecek olsa, ne onların şefaati bana bir şeyle yarar sağlar, onlar beni kurtarabilirler."

24. "Şüphesiz ben, o durumda apaçık bir sapıklık içinde olmuş olurum."

39-43. Yoksa Allah'tan başka şefaat ediciler mi edindiler? De ki:  "Ya onlar, hiçbir şeye malik değillerse ve akıl da erdiremiyorlarsa?"  

44. De ki: "Şefaatin tümü Allah'ındır. Göklerin ve yerin mülkü O’nundur, Sonra da O'na döndürülecek­siniz."

40-17. Bugün her bir nefis, kendi kazandığıyla karşılık görür. Bugün zulüm yoktur. Şüphesiz Allah, hesabı çabuk görendir,

18. Onları, yaklaşmakta olan güne karşı uyarıp-korkut; o zaman onlar, -kahırlarını yutkunup dururlarken- yürekler gırtlaklara dayanmıştır. Zalimler için ne koruyucu bir dost, ne de sözü dinlene­cek bir şefaatçi yoktur.

43-85. Göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunanların mülkü kendisinin olan (Al­lah) ne yücedir. Kıyamet-saatinin ilmi O'nun katındadır ve siz O'na döndü­rüleceksiniz.

86. O'nun dışında tapmakta oldukları şefaatte bulunmaya malik değil­dirler; ancak kendileri bilerek hakka şahidlik edenler başka.

53-25. İşte, son da, ilk de (ahiret ve dünya) Allah'ındır.

26. Göklerde nice melekler vardır ki, onların şefaatleri hiçbir şeyle yarar sağlamaz; ancak Allah'ın di­leyip razı olduğu kimseye izin verdikten sonra başka.

74-43. Onlar: "Biz namaz kılanlardan değildik"  dediler. 

44.  "Yoksula da yedir­mezdik."

45. "(Batıla ve tutkulara) Dalıp gidenlerle biz de dalıp giderdik."

46. "Din (hesap ve ceza) gününü yalan sayıyorduk."

47. "Sonunda yakın (kesin bir gerçek olan ölüm) gelip bize çattı.  

48. Artık, şefaat edenlerin şefaati onlara bir yarar sağla­maz.[